Nowa Europa

Kilka dni temu minęła 120 rocznica urodzin polskiego bohatera, Franciszka Kleeberga. Przypomnijmy sobie postać tego znakomitego generała, który nie przegrał żadnej bitwy w czasie wojny polsko-niemieckiej w 1939 r., stojąc na czele Samodzielnej Grupy Operacyjnej “Polesie”.

Franciszek Kleeberg urodził się 1 lutego 1888 w Tarnopolu, w rodzinie Emiliana Kleeberga – powstańca z 1863, późniejszego oficera kawalerii austriackiej i Józefiny Kuschée (Couschée). Po ukończeniu Korpusu Kadetów w Hranicach i złożeniu matury w Wiedniu, kontynuował naukę w Akademii Wojskowo-Technicznej w Mödling, do której wstąpił w 1905. W 1911 ukończył Szkołę Strzelecką Artylerii w Hajmasker. Dwa lata później wstąpił do Szkoły Sztabu Generalnego w Wiedniu, której nie ukończył z powodu wybuchu I wojny światowej.

W maju 1915 otrzymał przydział do Legionów Polskich. W tym też roku powierzono mu funkcję szefa Sztabu II Brygady Legionów, którą pełnił przez miesiąc. Następnie przez kilka miesięcy był zastępcą szefa Sztabu, a czasowo także szefem Sztabu Komendy Legionów Polskich. W czerwcu 1916 został szefem Sztabu III Brygady Legionów. W okresie od lutego do lipca 1917 podczas prowadzenia szkolenia Legionów Polskich przez Niemców w Królestwie był m.in. zastępcą dowódcy 1. Pułku Artylerii w Górze Kalwarii i jednocześnie komendantem Zjednoczonych Szkół Artylerii, po czym do końca 1917 służył w Inspektoracie Wyszkolenia Polskiej Siły Zbrojnej. Do kwietnia 1918 pełnił funkcję komendanta Kursu Wyszkolenia Artylerii w Garwolinie. W związku z prośbą o zmianę obywatelstwa austriackiego na polskie, w czerwcu 1918 został karnie przeniesiony do armii austro-węgierskiej i przydzielony do Sztabu 54. Brygady Piechoty.

Do Wojska Polskiego został przyjęty w grudniu 1918. Otrzymał przydział do Sztabu Generalnego. Następnie do marca 1919 był szefem Sztabu Dowództwa “Wschód” na czele którego stał gen. Tadeusz Rozwadowski.

Po zakończeniu działań wojennych w październiku 1920 objął stanowisko szefa Sztabu Okręgu Generalnego Poznań (później Okręgu Korpusu nr VII), które zajmował do października 1922. Do maja 1924 pełnił obowiązki dowódcy 14. Dywizji Piechoty. W tym też okresie ukończył kurs informacyjny dla wyższych dowódców. Od czerwca 1924 do października 1925 przebywał we Francji, gdzie studiował: w École Supérieure de Guerre, Centrum Wyszkolenia Piechoty w Wersalu oraz w Centrum Wyszkolenia Artylerii w Metzu. Po powrocie do kraju został II dyrektorem nauk w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie. W 1927 powrócił do służby liniowej, obejmując dowodzenie 29 Dywizją Piechoty stacjonującą w Grodnie.

1 stycznia 1928 Prezydent RP, Ignacy Mościcki awansował go na generała brygady ze starszeństwem z dnia 1 stycznia 1928 i lokatą 12.

W 1936 mianowano go na stanowisko dowódcy Okręgu Korpusu nr III w Grodnie, a w 1938 – dowódcy Okręgu Korpusu nr IX w Brześciu nad Bugiem. Stanowisko to zajmował do 8 września 1939.

Wojna

Od 9 września dowodził Samodzielną Grupą Operacyjną “Polesie”. Po agresji sowieckiej z 17 września gen. Kleeberg początkowo próbował wykonać rozkaz Naczelnego Wodza o przejściu polskich wojsk do Rumunii lub na Węgry i w tym celu wycofał swe oddziały w rejon Kowla, lecz 22 września, pozbawiony łączności z wyższymi dowództwami, zdecydował podjąć marsz z odsieczą dla okrążonej Warszawy.

27 września jego oddziały przeprawiły się przez Bug w rejonie Włodawy. 17 września w ich skład weszła Podlaska Brygada Kawalerii, 26 września nowoutworzone w rejonie Małoryty zgrupowanie “Brzoza”, a 28 września Dywizja Kawalerii “Zaza”. Tego dnia nastąpiła reorganizacja zgrupowania, które otrzymało nazwę SGO “Polesie” (wcześniej stosowano nazwy “Grupa Poleska” i “Grupa Operacyjna gen. Kleeberga”). 29 - 30 września stoczyło ono zwycięskie walki z oddziałami sowieckimi pod Jabłonią i Milanowem.

Wobec niedostatecznej ilości amunicji, jaką rozporządzała SGO “Polesie”, gen. Kleeberg postawił, jako zadanie wstępne, marsz na Dęblin w celu opanowania Głównej Składnicy Uzbrojenia Nr 2 w Stawach k. Dęblina.

28 września do zgrupowania dotarła wiadomość o kapitulacji Warszawy. W związku z tym dowódca SGO “Polesie” zdecydował się dalej przebijać na zachód i w oparciu o duże kompleksy leśne prowadzić działania partyzanckie. Od 2 października zgrupowanie toczyło walki w rejonie Kock - Radzyń - Łuków z niemieckim XIV KZmot (13 DPZmot i 29 DPZmot). Ostatni bój stoczony został 5 października pod Wolą Gułowską, w jego wyniku Brygada Kawalerii “Edward” wyszła na tyły 29 DPZmot. Mimo taktycznego zwycięstwa gen. Kleeberg postanowił kapitulować wskutek wyczerpania się amunicji. Rokowania kapitulacyjne zostały nawiązane po południu 5 października , wymiana ognia trwała do godz. 1.00 w nocy 6 października, ok. 2.00 parlamentariusze polscy przekazali uzgodniony akt kapitulacji, o 10.00 6 października rozpoczęło się składanie broni. Przed złożeniem broni żołnierzom odczytano pożegnalny rozkaz gen. Franciszka Kleeberga.

Pozostał jedynym dowódcą SGO bez porażki. Przebywał w Oflagu IVB w twierdzy Königstein koło Drezna. Zmarł 5 kwietnia 1941 w szpitalu wojskowym w Weisser Hirsch. Został pochowany na cmentarzu w Neustadt. Prezydent RP, na wniosek Naczelnego Wodza, z dniem 1 stycznia 1943 pośmiertnie awansował go do stopnia generała dywizji. W 1969 prochy gen. Franciszka Kleeberga przewieziono do kraju i 5 października złożono na cmentarzu Wojennym w Kocku.

W 1999 roku sierżant Marines z Reconu, Richard M. Fitzpatrick poszedł do cywila i założył firmę zajmującą się produkcją dodatków ułatwiających życie żołnierzom, jeden wynalazek zwany MagPulem przyspieszył wymianę magazynka. Po opuszczeniu wojska wraz z dwoma kolegami, postanowił założyć małą firmę zajmującą się produkcją jego wynalazku - obejmy pomagającej w szybkiej wymianie magazynków. 16 kwietnia 1999 złożył wniosek o przyznanie patentu mu patentu. Magpul jak nazwano obejmę, pomaga tysiącom żołnierzy w szybkim wyjęciu magazynka od M-16 z ładownicy. Nazwa wyjmowacza magazynków stała się nazwą firmy Magpul Industries Co., która zainwestowała zarobione, niemałe pieniądze w opracowanie następcy M-16 własnymi siłami.

Masada ACWS (Adaptive Combat Weapon System, Adaptacyjny System Uzbrojenia Bojowego) - modułowy karabin szturmowy zaprojektowany przez firmę Magpul Industries z Erie w stanie Kolorado. Konstrukcja została rozwinięta w ciągu czterech miesięcy bez współpracy z rządem, przez kilkunastoosobowy zespół inżynierów, a koszta prac zamknęły się kwotą mniejszą od 70 tysięcy dolarów. Prototyp został zaprezentowany w 2007 roku na targach uzbrojenia SHOT Show w Orlando w stanie Floryda. Prace rozwojowe wciąż są kontynuowane i niezobowiązująca zapowiedziano ich ukończenie na pierwszy kwartał 2008 roku. Konstruktorzy, eks żołnierze zarazem przeanalizowali najpopularniejsze wzory broni na świecie i postanowili stworzyć karabinek - kameleon pozbawiony słabych punktów standardowej broni sił zbrojnych USA.

Projekt Masady opiera się na kilku dotychczasowych konstrukcjach, dzięki czemu Masada ma stać się najlepszym karabinem automatycznym. Łączy w sobie cechy karabinów: AR-18 (system odprowadzania gazów), FN SCAR (górna część komory zamkowej, kolba), G36 (powszechne zastosowanie tworzyw sztucznych), G3 (komora zamkowa) i M16 (lufa, spust, mechanizm spustowy). Zawiera także kilka innowacji Magpulu, jak system szybkiej wymiany lufy czy samoregulujący regulator gazów. Konstrukcję karabinu będzie można łatwo dostosować do trzech typów amunicji: 5,56 x 45 mm NATO, 6,8 mm Remington SPC i 7,62 x 39 mm wz. 43.

Kilkudziesięciu ludzi, praktyków walki bronią palną opracowało modułowy i ergonomiczny karabin w ciągu pół roku za sumę kilkudziesięciu tysięcy dolarów. Tworząc Masadę Magpul dokonał więcej za mniejsze nakłady niż wiele potężnych fabryk zbrojeniowych finansowanych przez rządy.

Być może skok jakościowy produkcji nowoczesnej broni w Polsce może być dokonany przez adaptację na linie produkcyjne w Radomiu karabinka wz 2009 będącego licencyjną odmianą Masady, posiadającą cechy G36, SCARA i HK-416 za mniejsze pieniądze niż w wypadku konstrukcji z “wielkich fabryk Europy.

MKBK wzór 2009 byłby karabinkiem posiadającym możliwość zainstalowania kilku długości lufy, karabinek mógłby strzelać amunicją 5,56 mm, 6,8mm, 7,62 mm NATO i 7,62 mm x39 nabojem sowieckim. Jeden typ broni o zmiennym kalibrze, zmiennej długości wykluczałby osobne i kosztowne badania nad opracowaniem odmian karabinka dla poszczególnych kalibrów. Karabinek o układzie liniowym ma ulepszoną celność, fabryczna obecność szyn uniwersalnych zainstalowanych w poprawny geometrycznie sposób umożliwia operatorowi zastosowanie multum celowników, iluminatorów, grippodów, latarek, granatników i strzelb podlufowych.

Karabinek podzielony jest na moduły: górnej pokrywy zamka, dolnego uchwytu z gniazdem magazynka, osady lufy (długa średnia i specjalna) oraz oraz kolby (wielopołożeniowej składanej bądź wyborowej SPR).

Karabinek bazujący na Masadzie (wz. 2009) będzie posiadał cechy broni przeznaczonej dla komandosów i będzie bronią frontową dostępną dla nowo formowanych jednostek oraz następcą Beryli i AKM w jednostkach już istniejących. Siły zbrojne i porządkowe dzięki modułowemu karabinowi mogą otrzymać niesamowitą unifikację broni która mogłaby być narzędziem walki/akcji ratunkowej wcześniej wykonywanej przy zastosowaniu kilku typów broni. Unifikacja oznacza niskie koszty użytkowania, modułowa konstrukcja pozwala pełnić kbk wz. 2009 role karabinu wyborowego 7,62 mm x 51 NATO, karabinka szturmowego kal. 5,56 i 6,8 SPC, skróconego karabinka szturmowego subkarabinka, karabinka na sowiecką/chińską amunicję 7,62 x 39 mm.

Wykorzystywanie sowieckiej amunicji przez nowoczesny modułowy karabinek zapewnia komandosom wykorzystywanie “pożyczonej” amunicji sowieckiego wzoru na terenie kontrolowanym przez posiadaczy AK47. Szybkostrzelni strzelcy wyborowi potrzebują karabinka strzelającego amunicją 7,62 x 51 NATO jako następcę Dragunowów SWD, taką rolę mógłby pełnić karabinek wz. 2009 dostosowany do strzelania amunicją 7,62 x 51, zaopatrzony w dwójnóg, celownik optyczny oraz kolbę stałą dla strzelców wyborowych. Bataliony terytorialne Żandarmerii Krajowej i Terytorialne Oddziały Specjalne będą mogły karać konfidentów na terenie kontrolowanym przez okupanta. Ten sam karabinek po wymianie lufy na inny kaliber może być używany do innych zadań przez patrol.

Modułowy karabinek wz. 2009 byłby karabinem o zmiennej konfiguracji - dokonywanej w warunkach polowych niemalże bez narzędziowo i bez potrzeby oddawania broni do zbrojowni/bazy co trzeba robić z obecną bronią.

Prawdopodobieństwo produkcji karabinka opracowanego przez byłych wojskowych w Polsce może być większe niż w wypadku wyrobów wielkich koncernów zbrojeniowych kontrolowanych przez potężne państwa. Negocjacje powinien prowadzić przedstawiciel polskich zakładów albo rządu posiadający militarną przeszłość - najlepiej w oddziałach specjalnych.

TomSon

źródło

Amerykańscy naukowcy z University of Buffalo współpracują z Marynarką Wojenną USA nad stworzeniem okrętu wojennego napędzanego w całości energią elektryczną. Jeśli się to uda, będziemy świadkami przełomu w morskich technikach wojennych.

Energia elektryczna miałaby być produkowana przez pokładową elektrownię i rozsyłana po całej jednostce. Obecnie stosowane systemy nie pozwalają na dostarczenie energii elektrycznej do każdej części okrętu. Dlatego też nie jest możliwe swobodne umieszczanie dowolnych czujników i systemów broni, gdyż potrzebują one wielkich ilości energii.

Jeśli z kolei dostarczenie wystarczających ilości energii stanie się możliwe, to większość operacji wykonywanych obecnie na okrętach wojennych przez ludzi będzie można zautomatyzować. To z kolei pozwoli na znaczne zmniejszenie załogi. Marynarka Wojenna ocenia, że podczas gdy obecnie załoga nowoczesnych okrętów wojennych liczy tysiące marynarzy, to całkowicie elektrycznej jednostce wystarczyłaby 100-osobowa załoga. Dzięki mniejszej liczbie marynarzy oraz lepiej wykorzystanej przestrzeni, okręty będzie można wyposażyć w dodatkowe urządzenia.

Pierwsze w pełni zautomatyzowane dzięki energii elektrycznej okręty mają powstać już w 2012 roku.

znalezione na: interia.pl